Karışık

Anne olunca ikilem hiç bitmiyor.Evde olsan işe gitmek istiyorsun,çalışsan evde olmak...
Sürekli ortadasın,sürekli yoğun bir duygu karmaşası.Vicdanın hiç rahat bırakmıyor seni...
Deren'i ilk evde bırakıp işe döndüğümde 7 aylıktı,ağlaya ağlaya gitmiştim.Ne işim vardı benim işyerinde,değermiydi onu bırakmaya,görmemeye,yanında olamamaya...
O dönemde belki de hala emzirmenin verdiği duygusallıkla bakıcıya,ufak tefek sıkıntılara vs.nasıl da takıldığımı şimdi farkediyorum. Zamanla bu duruma alışsam da iş yerindeki sorunlardan dolayı işi bıraktım ve kızımın yanında olmayı seçtim.
6 aydır çalışmıyorum, kızımlayım,yanındayım,kimseye takılmıyorum,huzurluyum ama diğer taraftan bu 6 ay kendim için çok az şey yaptım.

Yarın tekrar işe başlıyorum.
6 aydır kızımla çok güzel vakit geçirdik,hayatımda belki bir daha yaşayamayacağım şeyler yaşadım,onun ilklerini ben gördüm,yanında hep ben vardım,
Ama çocuktan önce çalışan anne çocuktan sonra da çalışmalı...
Deren artık büyüdü,1.5 yaşına geldi. Ben evde olsam da seneye beni bırakıp kreşe gidecek.Her zaman yanında olmamız mümkün değil, kendine güveni olan özgür bireyler yetiştirmek değil mi hedefimiz? Anneye bağımlı olması istediğim son şey zaten.
Bir tarafım yine hüzünlü,kızından tekrar ayrılmak zor.Alıştık birbirimize,ama daha çok ben.
Diğer tarafım mutlu.10 yıldır çalışıyorum,belli bir yere geldim,kariyerime devam ediyorum.Kendim için de bir şeyler yapabileceğim artık.

Ortadayım,bu ikilem hiç bitmeyecek.
Hadi hayırlısı bakalım...