Dün akşam eve geldikten sonra kuzuyla kudurup oynadık.
Uykusu gelince oyuncaklarını topladık, mutfağa gidip sütünü ısıttık. anneanne ve babaya el sallayıp ceceleee(iyi geceler) dedik, 2 masal,bol müzik
sonraaaa deren uyudu
bizde baba ile beraber sinemaya gittik. En son ne zaman beraber sinemaya gittiğimizi hatırlamıyorum bile.
Deren bize kıyak yapıp biraz erken uyuyunca sinema öncesi biraz dolaştık.
Yorucu ama keyifli bir akşamdı.
Arada bir böyle kaçamaklar yapmak lazım....
Deren doğduğundan beri uzun süre dünyanın merkezinde benim için sadece o vardı.
Daha doğmadan takmıştım kafama, düzen kurulacak, deren uyuyan bebek olacak, ilk 6 ay sadece anne sütü verilecek vs...
Bir sürü kitap okudum,sürekli internette okudum okudum okudum...
Uzun süre anneme dahi bırakamadım kızımı.Düzen kurma durumu için annemle bile ters düştük çoğu zaman.
Birazda loğusalık psikolojisiyle her şeyi kafama taktım, yok yeşil kaka yaptı,emmedi, çok uyudu,az uyudu vs.
Yok 3 saatte bir emzirilecek,3 saatlik rutine uyulacak, gece uyku rutini kurulacak, gece 2 defadan fazla emzirilmeyecek, çok kucağa alınmayacak,uyku saatinde evde olunacak, bu liste uzar gider.
Ek gıdaya başlandığında yok hergün taze yemek yapılacak,o gün bunu şu gün şunu yiyecek.
Yaptığım şeyler zaman zaman aşırı olsa da düzen kurma ve yemek yemeğe alıştırma konusunda başarılı olduğumuzu düşünüyorum. Bunun içinde kararlı olmak en iyisi.
Ama diğer taraftan baktığımda artık Deren'in bir birey olduğunu ve herşeyi akışına bırakmak gerektiğini düşünüyorum, tabii önemli şeyleri göz ardı etmeden.
İkinci çocuklar bu yüzden rahat büyüyorlarmış sanırım.
Deren artık benim işe gitmeme alıştı, bende biraz biraz onsuz olmaya.
Boş vakitlerimde kızımla birlikte eşime ve kendime de vakit ayırmam gerekiyor artık.
Tüm hayatı sürekli çocuğa adamak doğru değil bence.
İlk olarak hedefte anneanne de gece kalmaya alıştırmak var. Hedef yılbaşı, bakalım yaşayıp göreceğiz...
ne kadar büyüdüm ???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder