Yeni yine Yeniden...

Bu bloğa başlarken amacım hamileliğimi ve Deren'in ilk iki yılını elimden geldiğice anlatarak ileride kızıma hatıra bırakmak, İstanbul dışındaki yakınlarımızın da Deren'i takip etmesini sağlamaktı.
Son zamanlarda zaten çok yazı yazasım gelmiyordu, blogger ın kapanması ile iyi artık sonlandırayım madem dedim kendi kendime.
Bloğu taşımadım, uğraşmadım, ciltlettireyim yazdıklarımı bari dedim.
Bu hafta blog açılınca yine bi heves yazayım dedim. Zaman çok çabuk geiyor, her gün milyon tane şey yaşıyoruz,kısa sürede unutuyoruz.
Bu yazılar unutmamak için, seneler geçse de açıp bakıp gülebilmek için...
Çok sık yazamasamda artık hiç yazmamaktan iyidir...

Deren büyüdü,çok büyüdü... Mayıs ta 2 olacak, daha yeni doğumgünü yapmıştık ne kadar çabuk geçti 1 sene daha.
Bu aralar yakın çevremizde yenidoğan çok bebek var, onları gördükçe daha çok anlıyorum Deren'in büyüdüğünü.
Bebeklere bayılıyor,bakıp bakıp ayy bebekk deyip seviyor.
Bebek kokusunu özlemişim,Deren'in artık ayakları kokuyor çok terleyince...:)
2.mi? gönül ister ama mantık isteyemiyor maalesef...
Deren hala cümle kurmuyor.Tek kelime ile bütün derdini anlatıyor.Kullandığı kelime sayısı 100ü bulmuştur herhalde. Her kelimeyi tekrarlamaya çalışıyor.
Geçen gün kağıda c şeklinde çizgi çiziyordu, hep aydede yapar ne çiziyorsun dedin "nal" dedi. inanamadım...
2 defa 2 kelime konuştu
"paye gok" fare yok
ve "anne kak" anne kalk dedi.
Eğer sabah keyifli uyandıysa hafta sonları gün güzel geçiyor. Çok rahat gezebiliyoruz artık kızımla.
Bu hafta sonu Kartepe-Sapanca'ya gittik Cumartesi. İstanbulda koca kış kar göremeyen ve en ufak kar birikintisinde çıldıran kızım ilk defa karların içinde kalınca ne yapacağını şaşırdı.
Sanki kırk yıldır kayıyormuş edasıyla kızağın üzerine oturdu,ayaklarını uzatıp babasını ile birlikte kaydı. defalarca...
sonra karın üzerinde yuvarlandı, kartopu oynadı, çoraplarına kadar ıslandı,tıpkı benim çocukluğumdaki gibi.
Sonra bu sefer Sapanca'da çiftlikte koşuşturdu, eğlendi.
Akşam 19.30 u zor gördü yatağına yatar yatmaz deliksiz sabah kadar uyudu.
Dün sabahta Carrefour üst katındaki eğlence merkezine gittik.1 saat tırmandı,kaydı,yuvarlandı. Yorulmaksızın...
Eve dönünce kendi yatağına çıkıp yattı,hemen uyudu...
Yaz geliyor, evde çok sıkıldı, artık hep dışarıdayız...
Bu arada yine bakıcı sorunu yaşadık,ben yine delirdim,çok üzüldüm. Tam yeni bakıcımıza alıştık,çok iyi memnunuz derken başka iş buldum dedi ve gitti.Genç olunca da böyle riskler varmış onu anladım...
Çıldırmamak işten değil.
Bir süre annem yine idare etti. Yeni bakıcı ablamız 2 hafta önce başladı.
İnşallah bu son olur diyoruz, alışmaya çalışıyoruz...